*******

در يك داستان پليسى مى خواندم كه قاتا توانسته بود باهوش خود پليس را گمراه كند و از دست آن چه قانون مى ناميم فرار كند پايان داستان در واقع آغاز داستانى بود كه نويسنده شايد آن را به عهده ى خواننده ى خود گذاشته بود. قهرمان داستان وارد دنيايى شده بود كه شايد آن را » آزادى خود « خوانده بود. يعنى قاتل توانسته بود از دست قانون و مجازات رها شود ولى واقعاً آيا او به رهايى و آزادى رسيده بود. اين نكته مرا به اينجا مى رساند كه هر خالق و هر پاسخ گو و هر قضاوت كننده اى پس از انجام كار خود كمابيش دچار همين خلاء و احساس دلمردگى مى شود. آيا پاداش كسى كه كارى را انجام مى دهد همين است نمى دانم ولى گفته اند كه هرگاه از كارى فارغ شديد فوراً به كار ديگرى مشغول شويد

****

نوستالژى به معنى اى كه من مى فهمم يك پديده ى مدرن است. البته آدم هميشه در حسرت نوعى  بهشت گمشده « يا اتوپياى افلاطونى بوده اما به اين شكل بيماركننده و بيگانه كننده اش مال روزگاريست كه بخصوص در جهان سوم همه ى نشانه ها و نمادهاى آشنا در يك هجوم ناگهانى كه حالتى وارداتى داشته از معمارى با شيوه ى كارو توليد بگير و برو به هر كجا كه بخواهى.

****

 اين تغييرات افعى صورت يافته كه گريه آدم از خوابى با روياهايى معنى دار بيدار شده و خود     را در جهانى بيگانه و بى  رويا مى بيند. جهانى كه هيچ تغييرى  براى آن قائل نيست. زندانى     در درون زندان زندگى.

 آينده اى كه دانشمندان مى گويند به همان اندازه كه نوميدكننده است واقعى نيست. يعنى دانشمندان جدا از » كل جهان «   به      روى » موضوعى خاص « متمركز مى شوند و براى دردى خاص دارويى پيدا مى كنند. جنگ  افزارهايى مرگبارتر و داروهايى       شفابخش تر. شهرهايى ترسناك تر و مبلمانى راحت تر ،روابطى انتزاعى تر ولى داروهايى آرام بخش تر  مى سازند. من از        دنيايى كه به آن ها  سفارش داده مى شود مى ترسم از نظر من تكثير انسان و مصرف زدگى ادميان دوزخى از ويرانى و خشم       طبيعت را در پى دارد كه به زودى از راه مى رسد آيا دوزخ اديان همان جهان تخريب شده ى  متمدنان نيست .

Next