ﻣﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻤﺸﺪﻩ
يی ﺑﻮﺩ
ميرزاآقاعسگری(مانی)
ﺑﻪ ﭼﻴﺪﻥِ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﺳﺖ ﮔﺸﻮﺩﻡ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮﺩ
ﻛﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﺩﻳﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ!
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ
ﻣﻴﻮﻩ
ﺷﮕﻔﺘﺎ، ﺑﻠﻨﺪْ ﺁﻫﻰ
ﻛﻪ ﻣﻨﻢ!
ﺗﺎﺑﺸﻰ ﮔﺬﺭﺍ ﺑﻮﺩﻡ
ﻣﻴﺎﻥِ ﭘﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪﻯ رؤيا
ﺩﺭ ﻣﺮﺯِ ﻛﻠﺎﻡ ﻭ ﺳﻜﻮﺕ
ﺑﻰﺧﺎﻧﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺟﺮﻗﻪﺋﻰ ﺑﻮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺑﻮﺳﻪﻯ ﺩﻭ ﭼﺨﻤﺎﻕ
ﺷﮕﻔﺘﺎ، ﻛﻮﺗﺎﻩْ ﮔﺎﻫﻰ
ﻛﻪ ﻣﻨﻢ!
ﻣﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻤﺸﺪﻩ ﺋﻰ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ.
ﺑﻪ ﻳﺎﻓﺘﻨﺶ
باﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺷﺪﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺩﻯ
ﺭﺩِﭘﺎﺋﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ ﺁﻣﺪ.
ﻟﻐﺰﻧﺪﻩ ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺳﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺩﻫﺎ
ﺷﮕﻔﺘﺎ، ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥْ ﻛﺎﻫﻰ
ﻛﻪﻣﻨﻢ!
ﺍﺯ ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺖ رؤيا
ﺁﻧﺴﺎﻥ ﻛﻪ ﺭﻧﮓ ﺍﺯ ﺳﻨﮓ
ﭘﺲ ﻃﻰ ﺷﺪﻡ
ﭼﻮﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻛﺰ ﺭﻭﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎ ﻣﻦ، ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺟﺰ ﻧﻘﺶِ ﮔﺎﻡﻫﺎ.
ﺑﻰﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺑﻰﻓﺮﺟﺎﻡ
ﺷﮕﻔﺘﺎ، ﺑﻰﻧﺸﺎﻥْ
ﺭﺍﻫﻰ ﻛﻪ ﻣﻨﻢ!
ﺷﻬﺮﻳﻮﺭ ۱۳۷۰
ﺣﻜﺎﻳﺖِ ﻳﺎﺭِ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪﻯ ﻭ ﭘﻨﺞ
گل ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺍﺏِ ﺳﭙﻴﺪ ﺻﺒﺤﺪﻣﺎﻥ
ﺻﺎﻑ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺳﻜﻮﺕ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ!
ﺧﻮﺍﺏ ﻛﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥِ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪ
ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﺑﺮ ﺑﺎﻟﻴﻦﺍﻡ
ﭘﻨﺞ ﻟﺒﺨﻨﺪِ ﺧﻮﺷﺒﻮﻯ
ﭘﻨﺞ ﻧﮕﺎﻩِ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪﻯ
ﭘﻨﺞ ﭘﭽﭙﭽﻪﻯ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﺭﻓﺖ!
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍ
ﻧﻪ ﻫﺎﻳﻬﻮﻯِ ﮔﻮﻯِ ﺟﻬﺎﻥ
ﻛﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﻰﻏﻠﺘﻴﺪ
ﻧﻪ ﻗﻴﻞ ﻭ ﻗﺎﻝِ ﺳﺘﺎﺭگان
ﭘﺸﺖِ ﺣﺮﻳﺮِ ﺁﺑﻰِ ﻣﻴﻨﺎ،
ﺑﻞ ﭘﻨﺞ ﺑﻮﺳﻪﻯ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻐﻤﻪﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﺑﮕﻮﺵ ﻣﻰ ﺁﻣﺪ:
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﺷﻜﻮﻓﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﺷﻜﻮﻓﺎﺋﻰ، ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺳﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ، ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺳﺖ!
رؤيا ﺑﻮﺩ ؟
ﺍﮔﺮ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ رؤيا ﺑﻮﺩ
ﭘﺲ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﮔُﻞِ ﺣﻴﺮﺍﻥ ﻭ
اﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﻣﻌﻨﻰِ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮﻡ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ؟!
ﻧﻴﻤﻰ رؤيا
ﻧﻴﻤﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ ﻋﺸﻖ
ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻛﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ!
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ:
- ﺁﻩ..
ﺑﺨﺘﺖ ﺳﭙﻴﺪ ﺷﺎﻋﺮ
ﺧﻮﺍﺑﺖ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭﻳﻦ ﺑﻰﮔﺎﻩ
ﻛﻪ ﺩﺧﺘﺮِﻟﻄﻴﻒِ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪﻯ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻭ
ﭘﻨﺞ ﮔُﻞِ ﺍﺯﻟﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮﺕ ﺑﺒﺎﺭﺩ ﻭ
ﺑﮕﺬﺭﺩ؟!
ﻣﻦ ﺩﻳﺮْﺧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻡ
ﭼﻮﻧﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﺩﺛﻪ!
ﭘﺲ، ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﭘﻨﺞ ﮔﻞِ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺮﺟﺎﻯ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ:
ﻧﻴﻤﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻧﻴﻤﻰ رؤياﺳﺖ ﺯﻧﺪگی
ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻛﻪ ﻋﺸﻖ!
