به رويايى

محمدباقر كلاهى اهرى

    بنده نمى دانم كه رويايى شدن كار آسان تريست يا رويايى ماندن. ولى اين را مى دانم كه شاعر ما واجد اين هر دو منزلت هست و اين را به صفاتى چند مربوط مى دانم از سلبى و ايجابى و از بابت اولى اين كه ايشان به گرد شاعر سياسى شدن نگرديد و همت خود را به جاى مشت بر سندان كوبيدن صرف امورى كرد كه كرد ، گيرم كه دست و دهانش هم از اين بابت آزارى نديد و هكذا به گرد عشق فروشى و احساساتى نمايى نگشت كه آن را سزاوار     پروانه اى مى داند كه جمال عالم را به شمعى خلاصه كرده است و لو اين كه دامن عافيت به كنجى كشيده باشد اين را به ازاى افلاطونيست خويش يافته است كه شهر آتن را به غوغائيان واگذاشت و چون كه باز آمد فرمود : هر كس هندسه نمى داند را به محفل ما بار ندهيد و اين كه چون ارسطو نسخه ى همه چيز را نپيچيده، دستش درست و ديگر اين كه بگوييم ما را با شعرش ذوق زده و شعر زده نكرد تا آن را تكه پاره در انشاهاى مدرسه اى به سر كلاس بريم و يا براى اقناع ديگرى بخوانيم و بر گردنش سوار شويم. آه كه شعر فارسى از اين همه احساساتى گرى و شعربازى چه به تنگ آمده است و به ستوه و پس هر كه چون بودا سر به صحرا و بيابان خود بگذارد به سايه سار درخت انجير خواهد رسيد و بنده منزلت ايجابى او را رسيدن به تعادل از طريق كاهش قوا مى دانم و در خويش فراهم شدن و توان خود را از بهر دويدن اين ماراتن نگاه داشتن گيرم به گرد خود و به ساحتى فراخ هم چون پيله ى تنگ ، بارى اين وجه ديگرگونه بودن همانا هيمنه ى اين شاعر ماست كه سعى خود را نه در جرقه پرانيدن بلكه در هيمه فراهم آوردن و ققنوس خود بودن به كار برده است و چنين كسى هلاك عقل خويش نباشد اگر، چه باشد در غوغاى اشعار شيك و شاعر ما گويا خود را از شعر پر كردن مى خواهد نه از شعر تهى شدن از بس كه شعرهايش را پمپاژ كند حتا به زور. بارى اين شعرهاى رويايى كه لباس ، شعر ، به تن نمى پوشند و مانند ، شعر ، به كوچه و بازار       نمى آيند را كوچه اى و معبريست كه از آن سو به ميقاتى مى رود با عقل سرخ تا آن جا كه مى گويد:

           »  من بگذرم اگر تو بمانى

              و از ماندن تو مى گذرم «

                                                          با تبريك سال نو

                                                          محمد باقر كلاهى اهرى   ، بهار 82