آن كه روبرو نشسته بود مرا ديد و با حيرت از حضور غريبه اى كه بى اجازه به خانه شان پا گذاشته بود قاشق را در نيمه راه دهنش نگاه داشت و با اشاره به من حرفى با زن روبرويش زد. حالا هر دو به من نگاه مى كردند و من آخرين رمقم را براى فرار در پاها نداشتم.

     سه روز از فرار بى فايده ام از زندانى بدبو به زندانى فراختر از مرگ مى گذشت. شايد يك خبر مرا لو داده باشد به اين دو زن يا يك تلفن از ترس جان ، همين حالا پليس ها را اين جا بكشاند.

     خواهش دردمند روحم را در نگاهم متمركز كرده بودم كه بى واسطه ى هر حرفى بتواند رحمت و همدردى اندكى برانگيزد.

      سه روز گذشت تا حواسم از مسموميت سراسر آن هفته به جا آمد و دانستم نا به خود، به خانه ى خود رفته بودم. خواهران نخست مرا نشناخته بودند . آخر از آن قضيه ده سال مى گذشت. آن قلب هاى مهربان پس از غذا دادن و تيمار مرد رو به مرگ ، ندانستم از چه حرفى و حركتى شوهر خواهر را آرام آرام به جا آورده بودند. هنگام خواب شيرين پليس ها بالاى سرم بودند.