موعظه آتش

آخرين انگشتان برگ        چنگ مي كشند و در ساحل خيس فرو مي روند

باد ساكت                            از دشت قهوه اي مي گذرد

                           پري ها آماده سفرند

تايمز مهربان ! تا پايان اين ترانه آرام بگذر

شيشه هاي خالي               كاغذهاي ساندويچ                دستمال ها               

جعبه هاي مقوايي و ته سيگار            در رود خانه ديده نمي شود

من        پير مردي         با پستانهاي چروكيده              در ساعت بنفش

عصر را مي بينم         كه مي كوشد         ملاح را از دريا  

                                                     و ماشين نويس را وقت عصرانه          

                                                                         به خانه بكشاند

                                                          تا ميز صبحانه را جمع كند   

                                                             بخاري را روشن كند

                                                       و كنسرو ها را روي ميز بچيند

بيرون پنجره زيرپوش هاي خيس را                      ديوانه وار پهن كرده                                                                                  درآخرين پرتو هاي خورشيد

من تيرزياس  با پستان هاي چروكيده

اينها را ديدم          و باقي را پيش گويي كردم

      چشم براه مهمان دعوت شده ماندم

جواني با صورتي پر از جوش     شاگرد يك معاملات ملكي          پررو  

از آن لمپن هايي كه اعتبارش

                             يك كلاه ابريشم بر سر يك ميليونر اهل برادفورد

حدسش درست است         فرصت غنيمت

                                              شام تمام شده و زن دمغ و خسته

سعي مي كند نوازشش كند             زن نمي خواهد اما مخالفت نمي كند

ناگهان             سرخ و مصمم حمله مي كند

دستهاي جستجوگرش با مقاومت روبرو نمي شوند

غرورش بي پاسخ                 لذتش بي تفاوت

و من        تيرزياس            آنچه بر اين كاناپه يا تخت مي گذرد

                                                            از پيش تجربه كرده ام

من كه زير ديوار شهر تبس نشسته ام 

                                و در عميق ترين گور ها و مرده ها قدم زده ام

آخرين بوسه نوازشگر مرد           پلكانِ تاريك              و او كورمال

 نگاه مي كند به پشت زن      از ذهنش مي گذرد         فكري كه نمي كند

                  (( خوب تموم شد و خوب شد كه تموم شد ))

وقتي زن زيبا تسليم هوس مي شود

                             و اين بار تنها در اتاق قدم مي زند

                                    ناخودآگاه دستي به موهايش مي كشد

                                             و صفحه اي روي گرامافون مي گذارد

ترانه من روي آب مي خزد

            در طول ساحل          در امتداد خيابان ملكه ويكتوريا

 اي شهر ، شهر     گاهي    آنجا كه ماهيگيران ظهر ها استراحت مي كنند

كنار ديوارهاي كليساي سنت ماگنوس شهيد

لبريز از نقش هاي وصف نا پذير طلايي و نقره اي ايوني

 ناله دلنواز ماندولين              و پچ پچ و هاي و هوي ميخانه را شنيده ام

رود عرق كرده                نفت و قير                 قايق ها تاب خوران 

                                                                     روي جذر آب بادبانهاي سرخ بر دكل هاي سنگين پيشاپيش باد

قايق هاي باري             الوار هاي شناور را        از كنار جزيره سگها بسوي گرينويچ مي كشند

و يا لا لا ليا                 وا لا لا ليا لا لا

اليزابت ولستر           پارو مي زنند          پشت كشتي صدفي طلايي بود سرخ و طلايي           موج چابك              هر دو ساحل را چين مي داد باد جنوب غربي بروي آب مي كشيد         صداي ناقوس برج هاي سفيد را   

تراموا و درخت هاي دود گرفته                هايبري حوصله ام را كشت      

                     در ريچموند      طاق باز      كف يك قايق باريك خوابيدم           

                                                                و زانوهايم را بلند كردم

پاهاي من در مورگيت است                     قلبم زير پاهايم

                                                        بعد از آن التفاق او گريه كرد        

                                                         و قول داد دوباره شروع كنيم

                                          هيچ نگفتم        از چه بايد متنفر باشم ؟

روي ماسه هاي مارگيت هيچ دو چيزي را نمي توانم با هم مربوط كنم

                    ناخن هاي شكسته و دست هاي كثيف 

                       مردم من           مردم فروتن من 

                         كه هيچ چيز نمي خواهند

                                        لا لا

                                آنگاه به كارتاژ آمدم

                             آتش   آتش   آتش   آتش

                            پروردگارا تو مرا بر گزيدي

                                پروردگارا تو مرا بر

                                   مي سوزد