بت هاى معلق

مژگان اميرى

   آزادى نسخه اى است پاره پاره كه دائم روتوش مى شود و به كشورهايى مثل ايران، افغانستان، عراق ، پرو،آفريقاى جنوبى و… تمام  كشورهايى كه ظاهراً از قاعده مدنيت به شدت به دور مانده ايم ارسال مى شود. لطفاً مانند ما بينديشيد ، فكر كنيد و… و  زندگى كنيد تا به جهان برتر اجازه ورود داشته باشيد . جاى افلاطون خالى تا آرمان شهر شكل گرفته در جامعه انسانى را به عينه ببيند. نسخه اى كه بايد پيچيد و با هزار زحمت دويد و خود را تكه پاره كرد تا شايد شانس پذيرفته شدن را بيابى و بعد وقتى رسيدى ديگر مهم نيست چطور فكر مى كنى ، ديگر مهم نيست در جامعه به هم ريخته ى جهانى چه بلاهايى نازل مى شود ، مهم نيست نويسندگان جامعه برتر در سكوتى بهت برانگيز به سياست هاى پر غلط سياستمداران كشورش فقط نگاه مىكند تا كشورها با آدم هايش فقط يك اتفاق كوچك برايشان بيفتد و بميرند، هيچ چيز ديگر مهم نيست . مهم اين است كه تو الان عضو دائم جايى مهم مانند انجمن قلم بين المللى غرب هستى . اينجا جايى است كه هشتاد سال پيش عده اى زحمت كشيده اند و تعدادى واژه را به نام خود خريده اند و متاسفانه يادشان رفته كه آن را از دايره فرهنگ لغت بيرون بياورند.يادشان رفته وقتى آن ها را ثبت كرده اند بگويند استفاده به شكل پسوند، پيشوند و ميانوند ممنوع است .

نويسندگان محترم ، آقايان و خانم هايى كه تا ديروز من جهان سومى در زير سنگينىاسم هايتان نفس نفس مى زدم و برايم به بت هايى انسانى از جنس گوشت و پوست و خون تبديل شده بوديد و امروز به ماهيت چند ساله ى فكر خود به شدت با ترديد وشك مى نگرم اين را شما بايد بهتر از هر كس ديگر بدانيد كه هيچ انسانى صاحب هيچ كلمه اى نيست و هيچ مجموعه اى در هيچ جاى دنيا حق به بردگى گرفتن واژگان را ندارد . شما كه مى نويسيد بايد بدانيد كه در هر جاى دنيا مى توان براى خودو چطور فكر كردن و زندگى انديشه خود،  الگويى خلق كرد كه شايد با نسخه پيشنهادى شما انديشمندان بزرگ سازگار نباشد . اين را آقاى ماريو بارگاس يوساى پرويى كه بايد بهتر درك كند و قبول داشته باشد يا شايد يادشان رفته كه از كدام بستر فرهنگ و ادبيات و از كدام بستر پر ازدحام، چطور نوشتن را خلق كرده است .

اين را بايد قبول كنيد كه مدت هاست از دنياى تك صدايى بودن بيرون آمده ايم ، يك قطب گفتن و چاره اى جز پذيرفته شدن هم نداشتن كار شاقى را به انجام نمى رساند . در دنياى تك صدايى شما فقط صداى چكاچك تيغه ى قلم هاى شما و آنچه شما مى پذيريد وجود دارد و اينجا در شرق دو سال پيش صداى ضعيفى به آرامى بلند شد با صد البته امكاناتى به مراتب ضعيف تر از شما خيلى خيلى ضعيف تر و با عشق جلو آمد و امروز بعد از دو سال تعدادى دوست در تمام دنيا دارد وتعدادى علاقه مند كه خوشحال از اين كه در جايى نتيجه نوشته خود را       مى گذارند كه به باورهاى فردى آن ها به ديده احترام نگاه مى كند و پايبند به تمام آنچه كه در منشور خود آورده است . شما و ما هر دو خواهيم نوشت و بهترين ها خود را نشان خواهد داد اين شايد براى شما هم بهتر باشد چرا كه از رخوت انديشه و چه نوشتن بيرونتان مى آورد . اين براى تمام ما بهتر است تا حس زنده بودن را از ذهن خود نگيريم و به رقابتى دوستانه و سالم و در عين حال خلق امكان هاى وسيع كه در شرق وجود دارد ، بپردازيم .

اينجا در رها براى تمام ما و شما و تمام انسان ها جا هست اگر از جايگاه نصحاء نزول اجلاس بفرماييم . اگر حق زنده بودن را از كلمه ها نگيريم و اگر بپذيريم كه هيچ كلمه اى به شكل مطلق مال هيچ كس و هيچ انجمنى نيست و تنها ما به اندازه وسع خود از دايره حضور آن كلمه استفاده مى كنيم . اين بار كلمه ى قلم براى آفرينشى دوباره به شرق روى آورده است جايى كه پر است از داستان و شعر و انسان هايى كه در كشورى ويران ،لبريز از داستان هاى شفاهي اند و تمام زندگيشان را با داستانى كه خود مى نويسند به داستانى ديگر هدايت  مى كنند. افغانستان فقط يك ويرانى نيست كه برايش بايد دل سوزاند بلكه بسترى است پر از كلمه كه قرار است از زبان به ورق هاى كاغذ و سايت رها منتقل شود . رها جايى است براى نويسندگان هند ، انگلستان ، ايران ، يوگسلاوى و تمام انسان هايى كه به هجرتى ناخواسته در غربت به سر مى برند . آيا فكر مى كنيد انجمن بين المللى قلم شما توان پذيرفتن اين همه انسان رانده شده از دربار بزرگان را دارد؟ آيا شما رمق اين همه بار ذهنى در جريان را داريد ؟ آيا از صداى  خود و تك صدايى بودن به سوى شنيدن صداى ديگر انسان هايى كه نخواهند زير بيرق شما سينه بزنند واهمه داريد ؟

تمام ما نويسنده ايم و تمام ما پر از وسوسه نوشتن . اينجا در افغانستان صداى انسان هايى شكل گرفته كه مى خواهند براى خود و دنيا امكان خلق كنند نه سيطره بر پا كردن . بدون اين كه واژه ها را به بردگى  بكشند . كلمه خلق شده است و همه به يك اندازه در پيدايش آن سهيم   بوده اند .

براى شروع نوشتن خود شايد بهتر باشد از داستان ابراهيم شروع كنيم . از تصميم او و زمانى كه داستان را ابراهيم ، تبر ، بتخانه ،به آفرينش فضايى خاص تبديل مى كند.

ين داستان خوبى خواهد شد اگر همه آن را يك بار بنويسيم ما براى شكستن بت هاى معلق و شما براى بيرون زدن از زير سنگينى بت هاى بى ثبات كه آرام آرام شما شبيه اشان خواهيد شد.