آقاي ابولفضل پاشا و چند قائم مقام ديگر شعر حركت به سخنراني در باب تئوري هايي پرداختند كه همه ما در حال ياد داشت برداري و در انتظار فرصتي بوديم تا بتوانيم سئولات بيشمارمان را مطرح كنيم ، كه حال مريم بهم خورد ، من نترسيدم زيرا روزهايي بود كه او هر روز و در هر روز بارها دچار حملات صرعي و تشنجات مرگبار مي شد ، او را روي زمين خواباندمـ روي موزائيك هاي كف راهرو ! ـ كسي به كمكم آ‚د و كساني ـ دقيقا به ياد ندارم ـ فرياد شيري بود و بهنام نوروزي و هوشيار انصاري فر و... اما تنفس مريم مشكل پيدا كرد ، به خانم هومان فر كه جلسه متعلق به اوست پيغام دادم آمبولانس خبر كند ، گفتند كه زنگ زده اند ، تنفس مصنوعي جواب نمي داد ، مريم داشت جلوي چشممان جان مي داد .چند بار به كسي كه به ظاهر مستخدم خانه بود گفتم آمبولانس چه شد ، جواب داد الان مي آيد اما باز هم خبري نبود ...چيزي حدود 10 دقيقه من و بهنام نوروزي در حال دادن تنفس مصنوعي و ماساژ قلبي بوديم اما باز هم از اورژانس خبري نشد و تازه فهميدم كه در آن همه هياهو و ناله هاي بغض آلود ما ، شاعران معاصر تنها در اين فكر بوده اند كه جلسه بهم نخورد و آقاي پاشا به شكر فشاني اش ادامه دهد.

ـ و اميدوارم ايشان شكرگذار باشند كه اين حادثه پيش آمد و ما فرصت نكرديم طومار سئوالاتمان را بپرسيم ـايشان در جايي فرموده بودند كه : ـ عينا نقل از زبان خودشان ـ اين فيلمو بازي كردن كه سخنراني منو خراب كنن ...

و خانم نازنين نظام شهيدي فرموده بودند : ـ عينا ... ـ براي اينكه خودشو نشون بده ...

... و من تازه پس از گذشتن 10 دقيقه متوجه شدم كه خانم هومان فر حتي از تلفن زدن به اورژانس هم خودداري فرموده اند ؛ مبادا انتقال پيكر نيمه جان مريم به آمبولانس از ميان شاعران – كه لابد همه غرق در گوش دادن به سخنراني بودند و حتما دوست نداشتندآرامششان بر هم بخورد ـ باعث زايل شدن فضاي شاعرانه مجلس شود .... و سر انجام فرياد ها و نفرين هاي درد آلود من ـ كه حتما همه حاضران در آن جمع به خاطر دلرند ـ باعث شد كه آقاي هوشنگ خوشروان ما را با اتومبيلش به بيمارستان برساند و هنگام انتقال هم كسي جز معدود دوستان ما از جا بر نخواستند و جلسه ادامه يافته بود ...دوست ندارم اين خاطره را با فرضيات اخلاقي سطحي كنم و قضاوت درباره وارثان آب و خرد و روشني ! را به عهده خوانندگان مي گذارم .در فر هنگ ما ايراني ها رسم بر اينست كه : آشغالهايمان را در انتهاي كوچه هاي بن بست ،كنار ديوار و يا دم در خانه هايي كه نقشه شان « قناس » است مي گذاريم و باز هم رسم است كه صاحب خانه اي كه در اين موقييت ها قرار دارد ، روي ديوار بنويسد : لعنت بر پدر و مادر كسي كه اين جا آشغال بريزد .حال وضع فرهنگ اين مملكت هم چنين شده است ؛ و « قناس » ترين نقشه اين محله را چند آقاي آرشتيكي كه خيلي به فلسفه علاقه داشته اند و تا همين حد هم قابل تقدير است براي شعر اين مملكت كشيده اند و حالا ما مي خواهيم در اين مقاله بنويسيم : لطفا اين جا آشغال نريزيد . همه شعر مي گويند ، همه به ناگاه پست مدرن شده اند ، مطبوعات ادبي تنها از اعضاء تحريريه خود مطلب چاپ مي كنند ، جايزه بهترين كتاب سال به بامزه ترين كتاب دهه تقديم مي شود . مجال اين نيست كه به تحليلي جامع بپردازيم و آن را به گاهي ديگر وا مي گذاريم ، اما ناگزيريم كه پاسخ هايي كوتاه به شرايطي بدهيم كه شاهد آنيم ـ پاسخ هايي كه همه مي دانند اما ... ـ و...همه شاعرشده اند چون به گمان آنها و به تاييد جامعه ادبي، شعر بي در و پيكر ترين و « قناس » ترين غالب ادبي است ـ ويا شده است ـ و هيچ راهي وجود ندارد كه كسي اثبات كند : متني شعر نيست ! چون قاعده و قانون مشخصي در ميان نيست خدا نيما و شاملو را رحمت كند ؛ و مهندسان شعر آينده ! براهني ، باباچاهي و... را طول عمر دهد . دوم اينكه ؛ پست مدرنيست بودن از شاعري هم آسان تر است . كافي است بگويي پست مدرنيستي . باز هم كسي قادر به رد ادعايت نخواهد بود !

زيرا از پست مدرنيسم هيچ آگاهي و اطلاع جامعي در جامعه ادبي اين مملكت وجود ندارد . همه پست مدرنيستند و در ذات پست مدرنيسم پذيرفتن اراء ديگران و تكثر است اما هيچ كس حاضر نيست وجود كسي را قبول كند . همه پست مدرنيستند امابه حذف هم اقدام مي كنند و رقيب را به هر وسيله اي از سر راه بر مي دارند . هزاران عنوان ـ كه بيشتر كتاب سازي اند تا كتاب ـ تحت نام پست مدرنيسم به چاپ رسيده است ؛ كه يا تاليف كساني است كه چند كتاب را از يك متفكر مي خوانند و بعد قصه اش را براي خوانندگان تعريف مي كنند ؛ يا مجموعه مقاله اي از چند آدم متفاوت تحت عنوان كتاب كه نام همه آنهاست ! شگفت آورتر ، متفكران پست مدرنيست وطني كه دوباره تئوري هاي متفكران آن سوي دريا ها را بر مردم نازل كرده و تازه بعضي هاشان بر اساس آن شعر هم مي گويند ...

منتقدين ما همواره شعر فارسي را زماني از قلل شعر جهان بوده با تئوري هاي فرهنگ ها و زبانهاي ديگر نقد مي كنند و چنين است كه آش همين آش است و كاسه همين كاسه ...

اين روزها هم که وبلاگ ها و داستان خاله زنک بازی بی پايان . به قول معروف آفتابه لگن هفت دست ، شام و نهار هی چی . حاشيه و حاشيه .

فحش می دهند به هم و اسم نمی گذارند و پشت دنيای مجازی قايم می شوند .

در مصاحبه ای با يكي از راديو های فارسی زبان استکهلم از فضای ادبيات امروز ايران پرسيدندد و مانده بوده چه بگويم ...

نمی دانم چرا اين بلا بر سر وارثان بيدل و حافظ آمده ؟

« لطف كنيد در اين مكان آشغال نريزيد »

هومن عزيزي

20 آوريل2003

استکهلم