روشنفكران ايران و افغانستان

 روشن فكران ايران و افغانستان مي توانند به وسيله ارتباط حضوري يا مكاتبه اي با يكديگر در تماس باشند . همدلي و هم فكري كنند . ابتدا دردها را بشناسند و سپس به فكر درمان آن ها باشند . به نظر من متحد باشند و در يك جهت حركت كنند . گذشته ها و تجربه ها به ما آموخته است كه در قدم هاي اول بايد به جامعه ي نا آگاه ،‌ آگاهي داد . به ملت هاي ستم ديده آگاهي بدهيم كه خودشان حركت كنند در مسير درست . اين وظيفه ما اهل قلم است . هيچ حركتي نا آگاهانه به مقصد مطلوب نرسيده است ما اين را خوب مي دانيم . قبل از هر چيز آگاهي سياسي داشتن . يك نويسنده اول با يد آگاه باشد از تشكل هاي مختلف . هشيارانه بدون چپ روي . عاقلانه بدون اين كه نيروي خود را از دست بدهيم . صحيح ترين فكر را به مردم منتقل كنيم . اولين حركت ، داشتن مكاني است براي ديدن و شناختن و به تفاهم رسيدن با يكديگر . بيشترين كار را همين مطبوعاتي ها و رسانه هاي مختلف مي توانند انجام دهند.

       به نظر من گروه بازي كنار گذاشته شود . طي مذاكرات مكرر با هم فكري . مي توان به توافق رسيد . و دانسته ها را به ملت انتقال داد . اين ملت هستند كه بايد و با آگاهي كامل بايد حركت كنند . دانسته ها را بايد به مردم آموخت . براي آخرين بار مي گويم اين اختلاف هاي بين روشن فكران بيشترين لطمه را به ملت ستم ديده مي زند . و زمينه را براي رشد قدرت طلبان مساعد مي سازد . ما بايد اول خودمان به تفاهم برسيم و با يك حزب يا گروه مشخص براي پيشبرد هدف عمل كنيم . عجولانه تصميم نگيريم تا نتيجه مطلوب حاصل شود . نشست هاي مختلف،  ارتباط مداوم ، بهترين را انتخاب كردن و سپس آن را بايد ارائه داد .